کد خبر: ۲۴۹۹۷۳۵

تاریخ: ۰۲ اسفند ۱۳۹۱ - ۱۲:۰۷

ترجمه «پايی كه جاماند» به زبان‌های انگليسی و اسپانيول

گروه اندیشه: رئيس حوزه هنری كهگيلويه و بويراحمد گفت: كتاب پايی كه جا‌ماند که شامل ‌‌خاطره‌های ‌سيدناصر حسينی‌پور از دوران دفاع مقدس و اسارت است به زبان‌های انگليسی و اسپانيولی ترجمه می‌شود.

رضا پارسيان‌نژاد، رئيس حوزه هنری كهگيلويه و بويراحمد در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه كهگيلويه و بويراحمد، گفت: كتاب پايی كه جاماند چندی پيش از سوی انتشارات سوره مهر و دفتر ادبيات و هنر مقاومت حوزه هنری منتشر شد و مراسم رونمايی كشوری آن در اوايل دی‌ماه سال گذشته برگزار شد‌.
وی اظهار كرد: كتاب پايی كه جا‌ماند که شامل ‌‌خاطره‌های ‌سيدناصر حسينی‌پور از دوران دفاع مقدس و اسارت است به زبان‌های انگليسی و اسپانيولی ترجمه می‌شود.
پارسيان‌نژاد ابراز كرد: اين كتاب ملی بيش از 30 چاپ را پشت سرگذاشته و رهبر معظم انقلاب نيز دست نوشته خود را بر آن هديه كرده است و در پی تأكيد ايشان اين كتاب به زبان‌های انگليسی و اسپانيولی ترجمه می‌شود.
رئيس حوزه هنری كهگيلويه و بويراحمد با بيان اينكه این كتاب از پرفروش‌ترين كتاب‌های سال كشور معرفی شده است، افزود: انتشارات سوره مهر، چاپ و ترجمه اين اثر ارزشمند را انجام داده است.
پارسيان‌نژاد خاطرنشان كرد: اين كتاب در 768 صفحه و شمارگان 2 هزار و 500 جلد از سوی انتشارات سوره مهر منتشر شده است.
رئيس حوزه هنری كهگيلويه و بويراحمد عنوان كرد: پايی كه جاماند خاطرات 811 روز اسارت سيدناصر حسينی‌‌پور از زندان‌های عراق در دوران رژيم بعثی است. اين يادداشت‌‌های روزانه از 3 تير 1367 آغاز می‌‌شوند و تا 22 شهريور 1369 ادامه می‌‌يابند و حوادث و رويدادهايی كه در اردوگاه‌های عراقی اتفاق می‌‌افتد را روايت می‌‌كند.
پارسيان‌نژاد تصريح كرد: سيدناصر حسينی‌‌پور، خاطرات روزانه‌اش را در تكه‌های كاغذ روزنامه و پاكت سيگار مدون كرده و هم‌زمان با آزادی٬ آنها را در عصای خود جاسازی كرده و با خود به ايران آورد.
وی اضافه كرد: عراقی‌ها او را به‌‌عنوان پيك شهيد ‌علی هاشمی معرفی كرده بودند و اين يعنی آغاز شكنجه‌های دردآور برای به‌دست آوردن اطلاعات؛ آن هم روی نوجوان 16 ساله‌ای كه يك پايش هم قطع شده بود. بعد او را يك ماه در بيمارستان بستری كردند تا حالش بهتر شود و سپس به پادگان صلاح‌‌الدين بردند، محلی كه در آن حدود 22 هزار اسير مفقود الاثر ايرانی كه نام‌‌شان در فهرست صليب سرخ ثبت نشده بود، به‌صورت مخفيانه نگهداری می‌شدند.